Uitgeverij: Leopold
Verschenen: september 2007
Aantal bladzijden: 132
Omslagillustratie: Mies van Hout
Onderscheidingen: Vlag & Wimpel 2008
'Bas maakt bijna geen geluid, maar het waren van die tranen waar je ook geen geluid bij wíl maken. Geen pijntranen of tranen als je je zin niet krijgt, maar tranen van verdriet. Stiekeme tranen die niemand hoeft te zien. Maar ik zag ze.'

Pom kan erg goed schilderen en hij houdt heel veel van voetballen – al is zijn vriend Alex daar beter in dan hij. En anders Bas wel, de nieuwe jongen in de klas die uit Afrika komt. Die is goed in alles. Tot Pom ontdekt dat hij een geheim heeft. En over geheimen gesproken: is opa echt alleen kwaad omdat Pom geen Kees heet, zoals hij? Of is er nog iets anders aan de hand? Op Poms tiende verjaardag gebeurt er iets heel ergs. En als Pom dat geheimzinnige kistje niet had meegenomen, was opa’s geheim nooit ontdekt…








'Wij rekenen erop Gideon Samson terug te
zien op het erepodium van de Griffelwinnaars'

- Juryrapport Vlag en Wimpel


'Niks zeggen! is geen boek van grote,
maar wel van veelzeggende woorden'

- De Leeswelp

----------------------------------------------------------------------------------------------

Niks zeggen! is door de griffeljury onderscheiden met Vlag en Wimpel. Uit het juryrapport:

Pom – je zal maar met zo’n naam opgescheept zitten – heeft vele talenten en is een rustige jongen die de wereld en de mensen met aandacht bekijkt. Dat hij van zijn artistieke ouders houdt en hen doorgaans ook wel begrijpt wil niet zeggen dat hij het niet moeilijk heeft met hun onconventionele opvattingen.

Daar is hij niet de enige mee, de familie – en vooral opa – vinden zijn ouders maar rare snuiters. Op familiebijeenkomsten worden wel eens opmerkingen gemaakt waar de jongen geen raad mee weet. En ook het gedrag van zijn leeftijdgenoten vindt hij niet altijd even doorzichtig.

Tot zover het uitgangspunt. Maar dit boek gaat over meer dan een jongen tussen gezin en vrienden. Het gaat over praten en zwijgen, over wat wél en niet gezegd wordt, over dingen die beter nooit gezegd waren en andere die mensen maar niet over hun lippen krijgen, over geheimen en leugentjes, over roddel en ruzie, en alles wat woorden maar aan kunnen richten.

Met dit boek schrijft Gideon Samson een verhaal van het ‘kleine avontuur’: dichtbij huis maar ingrijpend. Het is een boek waarin niet alleen de kinderen groeien. Ook de volwassenen gaan door een leerproces. En terloops – zonder clichés of karikaturen - vangen we een glimp op van een multiculturele en verdraagzame samenleving. Hierhanteert een fijngevoelig auteur de pen.

Niks zeggen! is het debuut van een heel jonge auteur. Als hij een wielrenner was, zou men hem ‘een belofte’ noemen. In schrijverskringen krijg je dan een Vlag en Wimpel. Maar wij hopen, nee wij rekenen erop, Gideon Samson terug te zien op het erepodium van de Griffelwinnaars.